header image

Wie ben ik

Mijn ‘Mark Tuitert-Momentje’

JacquelineTerugkijkend op mijn leven tot nu toe, kan ik nu al een aantal belangrijke keerpunten ontwaren. Een van deze bepalende momenten was, wat ik gekscherend ook wel, ‘Mijn Mark Tuitert-momentje’ noem. Het was februari 2010 en het jaar ervoor had ik ook al een belangrijk keerpunt (of beter gezegd; dieptepunt) bereikt.

Ergens in dat jaar werd ik namelijk op een ochtend wakker en wist het zeker; Zó wil ik niet verder, zó wil ik niet doorgaan tot mijn 80ste!

Ik had op dat moment een op het oog goed leven en tegelijkertijd was er eigenlijk ook van alles mis. Ik kwakkelde met mijn lijf, leven, relatie en wist van gekkigheid niet hoe alle ballen hoog te. Ik gaf -zonder dat ik me het op dat moment bewust realiseerde- meer aan alles en iedereen dan ik eigenlijk te geven had.

Ik ging veelal aan mezelf voorbij en liep leeg op mijn harde werken, relatie, het voldoen aan verwachtingen en eisen, het onderhouden van een sociaal leven, parttime een eigen praktijk naast mijn baan, dragen in (de stress van) het bedrijf van mijn toenmalige vriend, een hand vol dieren om te verzorgen, wonen in een karakteristieke ‘nog wel heeeel veel aan op te knappen’ boerderij uit 1773 enz.

Het aantal ballen om hoog te houden leek alsmaar meer te worden en het begon me steeds zwaarder te vallen. Of eigenlijk, het viel me al jaren (te) zwaar, maar dit besef kwam domweg niet in me op. Want, wat had ik nu te klagen? Iedereen is wel eens moe, heeft wel een last van stress, heeft wel eens geen zin, moet zichzelf wel eens door de dag heen slepen, wordt wel eens niet uitgerust wakker, heeft weleens gedoe in zijn relatie… En ach, dat lichaam van mij, echt ziek wilde ik het nu ook weer niet noemen, er zijn genoeg mensen die er veel slechter aan toe zijn, dus waar heb ik eigenlijk over?

En zo suste ik mezelf telkens weer in slaap. Eerst vanuit onwetendheid later vanuit noodzaak, want toegeven dat ik mijn grens bereikt had of eigenlijk al lang geleden overschreden had en dat zelfs mijn reservevaatje uitgeput was?! Ik moest er niet aan denken!

En waarom eigenlijk niet? Het idee dat ik gefaald had? Dat ik niet goed genoeg was? Dat ik een opgever zou zijn? Dat ik nee zou moeten zeggen? Dat het allemaal als een kaartenhuis in elkaar zou zakken? Dat ik niet wist hoe het anders moest? Dat ik alles al geprobeerd had wat ik kon bedenken? Dat ik niet wilde zeuren? Niet kleinzerig wilde zijn? Dat er een beerput opengetrokken zou worden? En ga zo nog maar even door, ik grossierde in redenen om niet op de rem te trappen.

En op een ochtend in 2009 was het moment daar, ik werd wakker, durfde mezelf aan te kijken en te zeggen, tot hier en niet verder, zó wil ik niet doorgaan tot mijn 80ste!

Na een lange worsteling had ik eindelijk het lef gevonden om dit te erkennen en mezelf beter te gunnen. En hiermee ontstond langzaam maar zeker de ruimte voor mij om in beweging te komen. Weliswaar met horten en stoten, soms vol vertrouwen, vaker vol angst, verdriet en weerstand. En toch, gaandeweg groeide mijn moed en steeds dapperder ging ik op zoek naar wat ik dan wel wilde en hoe ik de veranderingen in kon zetten.

En een van de meest belangrijke momenten hierin was mijn zogenaamde ‘Mijn Mark Tuitert-momentje’. Februari 2010, Mark Tuitert verovert tijdens de winterspelen een Olympische Medaille en de beelden die mij diep raakten waren die van een immens gelukkige man die maar 1 ding wilde en dat is zijn geluk en overwinning delen met zijn vrouw.

Toen ik dat zag kon ik maar alleen maar denken; dat wil ik ook! Begrijp me niet verkeerd, niet de schaatscarrière en wel het zó immens gelukkig zijn, vanuit mijn tenen van iemand houden. Iemand bij wie ik me vrij voel om zowel mijn ‘overwinningen’ als tegenslagen te delen.

En met het erkennen van deze diepe wens, werd een nieuwe toon gezet in mijn leven. Ben ik mijn weg gegaan en heb ik -met vallen en opstaan- toegewerkt naar waar ik nu ben. En het was soms diep gaan, het waren soms harde lessen, het heeft tijd gekost en ik kan nu oprecht zeggen ‘Het is me gelukt! En tegelijkertijd ben ik nog steeds onderweg, ben ik nog niet klaar en zal ik -en met mij ieder mens- dat ook nooit zijn. En dat is ook hoe ik denk dat het hoort te zijn; een voortdurend proces van leren en ontwikkelen.

En nu de balans opmakend, durf ik ook te zeggen dat ik de meest waarlijke stappen in mijn leven en ontwikkelingsproces altijd zet(te) onder het toeziend oog van leraren die niet binnen de geijkte hokjes en kaders passen.

Leraren die zich ook aandienden in gedaanten van paarden. Telkens weer bewijzen juist zij zich onnavolgbaar op vele lagen en manieren. Hun zuiverheid in afstemmen en voelen, hun eerlijkheid en unieke manier van liefdevol confronteren, maakt dat ik telkens weer het lef en de overgave vind (en vond) om dat wat mij vast- en tegenhoudt werkelijk aan te kijken. Om waarlijk te doorleven en transformeren. Stap voor stap oud zeer, (on)bewuste beperkende gedachten, -gedragingen en -overtuigingen achter me latend. Steeds dichter komend bij wie ik waarlijk mag zijn: mezelf, Mijn Zelf.

Mijn overgave vindt haar voedingsbodem niet langer in slachtofferschap, zij vindt deze in meesterschap. En deze laatste blijkt oneindig veel vruchtbaarder te zijn dan ik ooit heb durven vermoeden!

En dit is wat ik eenieder toewens, bij elke stap die we gaan op ons levenspad. Het lef en de overgave die nodig zijn om waarlijk te groeien naar een volgende laag in ons bestaan.

En ik voel me immens dankbaar dat ook ik me ontwikkeld heb tot een trainer en coach die niet binnen de voor de hand liggende kaders past. En ben ik dankbaar dat ik het lef heb gehad en de steun heb ervaren om mijn anders kijken- en luisteren naar als meerwaarde te integreren in mijn opleidingen. Dat ik mijn eigen unieke draai heb mogen geven aan alle kennis en kunde die in mij is ontwikkeld en verenigd, om hiermee een waarlijk verschil te mogen maken voor mensen, bedrijven en dieren!

Met liefde,

Jacqueline Verhoef

Holistisch Trainer

| Gespecialiseerd in het boven water halen van de informatie en energie die vanonder de oppervlakte werkelijk de dienst uitmaken binnen organisaties en privélevens | Voor duurzame veranderingen bij terugkerende- of aanhoudende problemen |

 

Ervaringen van klanten

Zó blij met jou! Ik met kalmte en rust.... echt Jacq, dat gelooft niemand :)

- Appje dat ik ontving -
Ervaringen van klanten

'Je moet het meemaken om te ervaren hoe bijzonder zoiets is, want bijzonder, dat is het zeker!'

- Sylvia -
Ervaringen van klanten

'Ik kon wel merken, naarmate ons gesprek vorderde, hoe makkelijk ik kon praten. Jacqueline gaf mij een veilig gevoel'

- Laura -
Ervaringen van klanten

'Ontroerend en emotioneel om zonder woorden geraakt te worden in mijn hart'

- Jeannette -
Ervaringen van klanten

'Jouw lieve paarden lieten mij zien: stilstaan of bewegen. Ertussen zit niks...'

- Sabine -
Ervaringen van klanten

'In een prachtige omgeving en bij een puur mensen ontdekken wat of waar jij veranderen kan'

- Annelies -
Ervaringen van klanten

'Ik bedenk me ineens dat ik onbewust gewoon m'n droom aan 't uitvoeren ben!'

- Appje dat ik ontving -
Ervaringen van klanten

'Fijn om op deze manier in vertrouwen je hart te luchten'

- Rob -
Ervaringen van klanten

'Jacqueline en de paarden maken met onvoorwaardelijke liefde en onvermijdelijke confrontatie zichtbaar wat mij te doen staat'

- Sara -